نوشته‌ها

معرفی تکنولوژی POC در دوربین های مداربسته :

تکنولوژی POC در دوربین های مدار بسته در سال ۲۰۱۶ ابداع گردید.   POC مخفف Power Over Coax است که به معنی انتقال برق بر روی کابل کواکسیال است . با وجود این تکنولوژی، کار نصب به مراتب آسان تر می شود.

 در این فناوری سیگنال های ویدئویی و جریان الکتریکی هر دو بر روی کابل کواکسیال منتقل می گردند.  این امر باعث می گردد تا در زمان و هزینه نصب صرفه جویی گردد.  POC اساسا به این معنی است که برق دوربین توسط دستگاه DVR و از طریق کابل کواکسیال (RG59 یا مشابه آن) تامین می شود و دیگر نیازی به کابل کشی های جداگانه و منابع برق متعدد برای دوربین های مدار بسته وجود ندارد.

 

تکنولوژی POC در دوربین های مداربسته

 

PoC  یا Power Over Coax را در کاتالوگ‌های مختلف دوربین‌های امنیتی با کیفیت بالا با فناوری‌های HDTVI ، HDCVI  و فناوری AHD خواهید یافت. با استفاده از PoC و بدون نیاز به استفاده از کابل‌های اضافی، می‌توان برق مورد نیاز دوربین مداربسته را فعال کرد

این همان راهکاری است که بسیاری از نصابان انتظار آن را می‌کشیدند. تمام کار را تنها با اتصال یک عدد کابل به دوربین انجام دهید. تصویر، فرمان‌های PTZ و برق فرستاده شده از طریق کابل کواکسیال، باعث نصب و راه اندازی سریع تر و ارزان‌تر می‌شود

با این حال سیستم های آنالوگ  HD نیز پیشرفت های زیادی داشته اند به طوری که تبدیل به یک رقیب واقعی و قدرتمند برای سیستم های IP شده اند، اما نیاز آنها به منبع تغذیه و کابل کشی های جداگانه برای تامین انرژی الکتریکی مورد نیازشان رقابت را برای آنها سخت می کند.  به همین دلیل های تولید کننده دوربین مداربسته با ابداع تکنولوژی POC در صدد رفع این مشکل برای سیستم های آنالوگ HD  خود برآمده اند.

 

 

تکنولوژی POC در دوربین های مداربسته

 

محدودیت های سیستم POC

با اینکه سیستم POC دارای مزایای چشمگیری است اما طبیعتا دارای محدودیت هایی هم هست.

یکی از اصلی ترین نواقص آن محدودیت در نوع دوربین و دستگاه DVR در سیستم مداربسته است. برای استفاده از تکنولوژی POC در دوربین های مداربسته آنالوگ، این دوربین ها حتما می بایست قابلیت پشتیبانی از  این تکنولوژی را داشته باشند. همچنین دستگاه DVR هم حتما باید دارای خروجی های POC باشد. در صورتی که یکی از این دو شرط برقرار نباشد امکان استفاده از POC وجود ندارد.

در تکنولوژی POC تنها برای دوربین های آنالوگ نسل جدید (آنالوگ HD) قابل استفاده است و دوربین های آنالوگ قدیمی امکان استفاده از آن را ندارند.

سیستم های POC همچنین دارای محدودیت طول کابل نیز هستند. در حال حاضر در سیستم های فعلی این مقدار حداکثر تا ۲۰۰ متر است.  برای نصب بیشتر از ۲۰۰ متر لازم است تا به صورت جداگانه کابل برق کشیده شود.

 

نکته: تمام دوربین های مداربسته ای که قابلیت POC دارند، در سیستم غیر POC نیز کار می کنند.

 

تکنولوژی POC در دوربین های مداربسته

 

تفاوت های POC و POE

  • PoE انتقال برق روی کابل شبکه
  • PoC انتقال برق روی کابل کواکسیال

POE یا Power Over Ethernet یک استاندارد صنعتی در انتقال برق است که به طور همزمان امکان انتقال برق را همراه با سیگنال های داده بر روی کابل Cat5e/6/7 فراهم می کند. PoE استانداردی است که در محدوده ولتاژ ۳۷ تا ۵۷ ولت کار می کند. این موضوع تضمین می کند که هر دستگاه PoE ای که به سیستم متصل می شود به میزانی که لازم دارد انرژی الکتریکی دریافت می کند.

POC یا Power over Cable نیز با اصول مشابهی کار می کند با این تفاوت که سیگنال ها را بر روی کابل کواکسیال منتقل کرده و تکنولوژی آن همه گیر نبوده و برای سیستم های اختصاصی کار می کند.  بنابراین، تامین ولتاژ دستگاه ها در آن می تواند برای برآوردن نیازهای یک محصول یا سیستم خاص باشد.

 

تکنولوژی POC در دوربین های مداربسته

 

در زیر به طور خلاصه به تفاوت های POC و POE اشاره شده است:

۱- رابط های انتقال متفاوت

در POE انتقال سیگنال ها توسط کابل شبکه انجام می شود در حالیکه در POC توسط کابل کواکسیال منتقل می شود.

۲- تفاوت در برد و قدرت انتقال

حداکثر مسافتی که POE انتقال می دهد ۱۰۰ متر است این عدد در POC تا ۲۰۰ متر است. در POE برای انتقال در مسافت بیشتر از ۱۰۰ متر به یک افزایش دهنده طول POE نیاز خواهید داشت.

۳- تفاوت در سیستم های پشتیبانی کننده

  • امنیت و تضمین انتقال اطلاعات در POE بسیار بالا است زیرا انتقال اطلاعات از بستر شبکه صورت می گیرد.
  • صرفه جویی بیشتری در هزینه و زمان در کابل کشی های POC وجود دارد.
  • تکنولوژی جدیدتری با عنوان POE & EOC نیز برای سیستم های IP نیز ابداع شده است.
پروتکل DHCP چیست ؟

پروتکل پیکربندی پویای میزبان شبکه ( یا در اصطلاح DHCP) یک پروتکل استاندارد شبکه است که در شبکه های تحت IP (پروتکل اینترنت) بکار می رود تا پارامترهای پیکربندی شبکه نظیر آدرس IP برای رابط ها و سرویس ها را به صورت پویا توزیع نماید.

با استفاده از پروتکل DHCP کامپیوترها می توانند آدرس IP و سایر پارامترهای شبکه را به صورت خودکار از سرور DHCP درخواست کنند که این موضوع سبب می شود تا نیازی به تنظیم دستی این پارامترهای توسط مدیر شبکه نباشد و حجم کار مدیران شبکه کاهش یابد.

کامپیوترها با استفاده از DHCP پارامترهای پروتکل اینترنت مانند آدرس IP را از یک سرور شبکه درخواست می کنند.

این پروتکل (DHCP) بر مبنای مدل client-server کار می کند. در سال ۲۰۱۱ مشخص شد که بسیاری از شبکه ها؛ از شبکه های خانگی، شبکه های دانشگاهی و حتی شبکه های ISP های منطقه ای همگی از DHCP استفاده می کنند.

اکثر روتر های شبکه های خانگی یک آدرس IP منحصر به فرد در جهان را از طریق شبکه شرکت ارائه دهنده خدمات اینترنتی دریافت می کنند.

در شبکه های داخلی نیز پروتکل DHCP به هر دستگاه متصل به شبکه داخلی، یک آدرس IP داخلی اختصاص می دهد.

هنگامی که یک کامپیوتر یا یک دستگاه دیگر نظیر گوشی هوشمند یا تبلت به یک شبکه متصل می شود، نرم افزار کاربر DHCP یک جستجوی پخش (broadcast query) ارسال کرده و اطلاعات ضروری را درخواست می نماید.

هر سرور DHCP در شبکه می تواند به این درخواست پاسخ دهد. سرور DHCP مدیریت مخزنی از آدرس های IP (یا در اصطلاح IP pool) و اطلاعات مربوط به پیکربندی مشترک نظیر gateway پیش فرض (default gateway)، نام دامنه (domain name) و سرورهای نام و زمان را بر عهده دارد.

زمانی که یک درخواست دریافت می شود، بسته به پیکربندی از پیش انجام شده توسط مدیر شبکه ممکن است سرور، اطلاعات مشخصی را به هر کاربر ارائه دهد یا اینکه یک آدرس مشخص و تمامی سایر اطلاعات را در مدت زمان اعتبار تخصیص اطلاعات، معتبر نگاه دارد.

کامپیوتر کاربران معمولا پس از روشن شدن سریعا به جستجوی این اطلاعات می پردازد و پس از آن نیز در بازه های زمانی مختلف اعتبار این اطلاعات را بررسی می کند. هنگامی که یک کاربر DHCP اقدام به بروز رسانی پارامترهای تخصیص یافته می نماید؛

کامپیوتر مانند ابتدای شروع به کار همان مقادیر پارامتر ها را درخواست می کند، اما ممکن است DHCP server بنا بر سیاست های اعمال شده توسط مدیر شبکه، یک آدرس جدید را به همان کامپیوتر اختصاص دهد.

در شبکه های بزرگ متشکل از چندین لینک، ممکن است یک سرور DHCP در صورتی که توسط رله های DHCP موجود در روتر های داخل شبکه پشتیبانی شود، به تمام شبکه سرویس ارائه دهد. این رله ها وظیفه ایجاد ارتباط بین کاربران DHCP و سرورهای DHCP موجود در زیر شبکه (subnet) های مختلف را بر عهده دارند.

 

پروتکل DHCP چیست ؟

 

سرور DHCP بسته به نحوه پیاده سازی، ممکن است ۳ روش جهت اختصاص آدرس IP داشته باشد:

۱- تخصیص پویا (dynamic allocation) : مدیر شبکه گستره ای از آدرس های IP را برای DHCP رزرو می کند و هر یک از کاربران DHCP موجود در شبکه به نحوی پیکربندی شده اند تا هنگام شروع به کار شبکه از سرور DHCP درخواست یک آدرس IP داشته باشند.

این پروسه درخواست و اعطا مفهومی مانند اجاره دارد که بازه زمانی آن قابل کنترل می باشد که این امر به سرور DHCP امکان می دهد تا آدرس های IP که مدت زمان استفاده از آنها تمدید نمی شود را پس گرفته و مجددا به دستگاه دیگری اختصاص دهند.

 

۲- تخصیص خودکار (automatic allocation): که در آن سرور DHCP یک آدرس IP را از گستره مشخص شده توسط مدیر شبکه به صورت دائمی به کاربر تخصیص می دهد.

این روش تخصیص مشابه تخصیص پویا است اما در این روش سرور DHCP جدولی از آدرس IP هایی که قبلا اختصاص یافته اند را ذخیره می کند؛ در نتیجه می تواند همان آدرس IP قبلی کاربر را مجددا به همان کاربر اختصاص دهد.

 

۳- تخصیص دستی (manual allocation): یا اصطلاح رایج آن تخصیص استاتیک (static allocation) که در آن سرور DHCP غیر فعال شده و مدیر شبکه یک آدرس IP شخصی را بر مبنای یک نگاشت از پیش پیکربندی شده به MAC address هر یک از کاربران اختصاص دهد.

 

سرویس DHCP در پروتکل IPv4 و IPv6 به کار می رود. هر دو این پروتکل ها به یک منظور ایجاد شده اند اما جزئیات پروتکل IPv4 و IPv6 به اندازه ای متفاوت هستند که آنها را به عنوان پروتکل های جداگانه به حساب آوریم. (Internet Protocol Version 4 & Version 6 )

 

چنانچه از این نوشته لذت بردید و استفاده کردین منتظر نظرات خوب شما هستم

 

 

 


 

البرز شبکه  آماده فروش تجهیزات و ارائه خدمات در زمینه پروژه های نظارت تصویری ، شبکه های کامپیوتری و مراکز تلفن سانترال می باشد.

 

کانال ما در تلگرام

کانال ما در تلگرام

صفحه ما در اینستاگرام

صفحه ما در اینستاگرام